
odamdaki 2-3 karasinekle barış içinde yaşıyordum. ne ben onları öldürmeye çalışıyordum ne de onlar gece yüzüme gözüme konup beni rahatsız etmeye çalışıyorlardı. sonra bir sabah uyandığımda bunların sayılarının artmaya başladığını farkettim. tabir-i caiz ise k*rt gibi çoğalmaya başlamışlardı. başta sesimi çıkarmadım ancak beni rahatsız etmeye başlamaları sonrası bunları uyardım. buna rağmen özellikle geceleri alnıma, kulağıma, ayak baş parmağıma konarak beni huylandırmaya devam ettiler. artık amaçlarının kötü olduğunu anlamamak için bir sebep yoktu. sonra bir gün gruplar halinde saldırıya geçtiler. adeta bir gerilla savaşıyla karşı karşıyaydım. daha sonra bana odamda özerk bir hava sahası talep ettiklerini ilettiler. bu bardağı taşıran son damlaydı. bir gece vakti bunların saklandığı yerleri tespit ettim. ertesi gün şafak operasyonuyla en kalabalık bölgelerine







